Það er svo margt sem þýtur í gegnum hugann, margt sem ég vil muna, margt sem ég vil segja. Ég er enn að berjast við orðin og það hefur ekki orðið auðveldara eftir því sem dagarnir líða. Sem ég hélt samt að það yrði. 

Ást og sorg - hversu eilíflega samtvinnaðar þessar öfgatilfinningar geta verið. Ég hef hugsað mikið um heppnina mína í lífinu undanfarnar tvær vikur. Þá stóru gæfu að hafa fengið að vera hans. Og að vera svo heppin að hafa þetta fólk í kringum mig, þessa vini. Það er svo margt sem hefur verið sagt, strikað út, hreinsað, byggt aftur upp. Á milli okkar allra, og eftir stöndum við sterkari, nánari, reyndari og eldri uppfull af ást til hans og hvers annars. 

Orðin mín duga ekki enn og ég leita á náðir Hannesar Péturssonar sem kunni með þau að fara. 

Hjá fljótinu

Þau stóðu þar sem þaut með björtum lit

hið þunga fljót og horfðu í vatnsins strengi

og heyrðu að sunnan sumarvinda þyt

um síki og engi.

Og armlög þeirra minntu á fyrsta fund

þó fölur beygur hægt um sviðið gengi

er laut hann höfði og sagði í sama mund:

Veiztu hvað gleðin tefur tæpa stund

en treginn lengi.

Fyrir nákvæmlega einu ári...

Mér þykir erfitt að sjá fyrir mér aðstæðurnar í fátækasta héraði Laos einu ári eftir dvölina þar. Það sem kemur upp í hugann er náttúrufegurðin, yndislegt fólkið og frelsið sem fylgdi því að vera á eigin vegum á þessu svæði þar sem samskiptatækni er engin. Það var svolítið eins og að vera týndur, á góðan hátt. Fátæktin, skíturinn og eymdin er eitthvað sem augljóslega vill hverfa úr minninu svo að hið góða geti unnið. Maður má samt ekki gleyma - hvað hvetur mann annars til að vilja breyta heiminum?

Framtíðin

Ég er þessi ótrúlega dæmigerða týpa sem varð skyndilega alvarlegt tilfelli af valkvíða og tilvistarkreppu eftir útskrift úr menntaskóla. Í mínu tilfelli felst valkvíðinn svosum ekki í of fáum valkostum, heldur alltof mörgum. Í hvert skipti sem ég leiði hugann að því hvaða nám ég eigi að velja mér stekk ég beint yfir í starfsframann sem það nám myndi leiða af sér og þaðan fer ég undantekningarlaust í djúpar vangaveltur um hvernig lífi ég vilji lifa og hvers konar manneskja ég sé. Þetta er náttúrulega fáránlegt í alla staði og mér líkar illa við að hafa ekki betri stjórn á lífi mínu en svo að einfaldar hugsanir um nám geti snúið mér á hvolf. Ég er líka óvön þessu, hef hingað til aldrei verið í vandræðum með að velja eitt né neitt, alltaf vitað hvað mér finnst og hvað ég vil. Þannig að. Nú hef ég tekið þá meðvituðu ákvörðun um að hætta þessu og leyfa hvatvísinni að ráða för. Einsog menntaskólamottóið mitt sagði; það reddast alltaf allt.

Ég er búin að skrá mig í HÍ næsta vetur. Ekki í málvísindi og ekki heldur í sálfræði. Nei, stjórnmálafræði var það heillin. Það hefur marga kosti í för með sér, aðallega þó þann stóra kost að vera sífellt umkringd fólki sem nennir í alvöru að hlusta á mig tuða um stjórnmál, og vill meira að segja taka þátt í umræðunni. Ég hef alltaf haft áhuga á stjórnmálum, en þessi ferð hefur aukið þann áhuga stórkostlega. Að ferðast um lönd þar sem staða kvenna er svo hrópandi sorgleg fær mig til að velta fyrir mér hvernig ekki sé hægt að vilja gera eitthvað í málunum. Eða reyna að minnsta kosti að gera eitthvað í málunum.

Að sjá aðstæður kvenna í Suðaustur-Asíu hefur líka fengið mig til að velta fyrir mér kvenréttindabaráttunni á Íslandi. Heima fer mesta púðrið í að velta fyrir sér orðinu feminsti; hverjir þora að segja að þeir séu feministar? og hverjum finnst það ekki nógu töff en vilja ekki virðast samviskulausir þannig að þeir sættast á að vera jafnréttissinnar? Konur á Íslandi eru beggja vegna víglínanna. Konur rífast við konur um hvort launamunur kynjanna sé staðreynd eða lygi. Sumum konum finnst feminsti svo mikið skammaryrði að þær yrðu móðgaðar ef einhverjum dytti í hug að kalla þær það. Móðgaðar að einhverjum dytti í hug að þær vildu í raun að staða kvenna yrði jöfn á við stöðu karla í öllum þáttum þjóðfélagsins.

Konur í Tælandi hafa ekki þann munað að geta tekið orðið feminsti sér í munn. Þær eru seldar af fjölskyldum sínum í kynlífsiðnaðinn í Bangkok, sumar ekki eldri en 8 ára. Fátæktin í norðurhéruðum Tælands er svo mikil að feðrum finnst þeir í raun ekki hafa um neitt að velja - þetta er viðtekinn iðnaður þar. Og geta þær eitthvað sagt? Auðvitað ekki. Ef að einhver gæti boðið þeim orðið feminsti og fullyrt að þær gætu verið metnar alveg jafn mikils og bræður þeirra, myndu þær afþakka pent og segjast frekar vilja reyna að vinna sig upp á eigin verðleikum? Ekki með hjálp þeirra raka að það séu sjálfsögð mannréttindi þeirra að vera ekki seldar í kynlífsþrældóm? Ég held ekki.

En flott íslenskar konur, höldum áfram að eyðileggja réttindabaráttuna fyrir sjálfum okkur og hjálpa þar með til við að halda orðinu kvenréttindi óþekktu í þriðja heiminum. Mjög glæsileg frammistaða þar á ferð.

Þessu ótengt, en samt kannski pínu. Ég vildi koma því á framfæri að ég hef ekki málað mig í 3 mánuði (með örfáum undantekningum við sérstök tækifæri). Það er yndislegt og ég hvet ykkur til að prófa það. Sérstaklega að geta nuddað á sér augun þegar mann klæjar áhyggjulaus. Mér líður líka einsog ég sé dragdrottning núna ef ég set eitthvað meira framan í mig en örlítinn maskara. Segir manneskjan sem fór aldrei út úr húsi án þess að vera allavega með augnblýant, maskara og sólarpúður.

Játningar

-Einu sinni elskaði ég sænsku, núna þoli ég hana nánast ekki. Svíar eru alls staðar hérna í Tælandi.

-Ég er að lesa Living History eftir Hilary Rodham Clinton. Ég var mjög lengi að viðurkenna fyrir sjálfri mér að mig langaði að lesa þessa bók og þora að kaupa hana. Samt skammast ég mín fyrir það og reyni alltaf að fela kápuna þegar ég er í fjölmenni þannig að enginn sjái risastóru myndina af Hilary sem prýðir hana.

-Ég fór á Burger King í Bangkok.

-Mig hefur langað í popp í 2 mánuði. Talandi um fráhvarfseinkenni.

-Ég hlakka stundum alveg fáránlega til að koma heim og ímynda mér bjartar júlínætur í lopapeysu og í góðra vina hópi.

-Ég sakna fjölskyldunnar minnar alveg ótrúlega mikið og finnst svo leiðinlegt að geta ekki tekið þátt í því sem gerist hjá þeim. Sérstaklega finnst mér leiðinlegt að hafa misst af afmælinu hans pabba og að við munum missa af fermingunni hennar Erlu.

-Ég er búin að kaupa mér svooo mörg pör af eyrnalokkum. Og ég var að kaupa mér kjól áðan. Er í honum meira að segja.

-Lambakjöt.

-Stundum er mér svo heitt að ég ímynda mér að ég elski íslenska veturinn skilyrðislaust. Sem er blekking.

-Ég verð því miður að viðurkenna að þetta ferðalag hefur ekki hjálpað mér varðandi fordóma gagnvart japönskum ferðamönnum. Ég las alltaf bloggið hennar Hrannar í fyrra þegar hún var á ferðalagi, og ég veit að hún skilur mig.

-Ég sakna vinnunnar minnar, sérstaklega út af öllu frábæra fólkinu sem ég kynntist þar.

-Ég elska elska elska nýju myndavélina okkar. Ahh.

-Mest spilaða lagið á ipodinum mínum er 'Ég ætla aldrei' með Skyttunum. Töff.

-Mig dreymir um það í laumi að læra á brimbretti í Ástralíu og verða ógeðslega töff brettagella. Miðað við hæfileika mína á snjóbretti þá er þetta bara búið.

-Ég er orðin svo fáránlega vön skordýrum. Ég hélt ég ætti þetta ekki í mér. Við deilum yfirleitt herberginu okkar með moskítóflugum, maurum, eðlum og öðrum óskilgreindum dýrum.

-Anyways, I love you.

Jæja.
Þá leggjum við í hann. Á morgun verðum við í London og hinn daginn fljúgum við til Hong Kong. Ég var, eins og alltaf, svolítið á síðustu stundu með að klára allt sem ég þurfti að gera, þannig að ég náði ekki að kveðja eins og ég hefði viljað.. jah, eða ekki viljað, ég þoli eiginlega ekki kveðjustundir. En hittastafturstundir eru bestar.

Þessi síða fer núna í hlé, þið getið fylgst með okkur á elmargeir.net, en þar ætlum við að setja inn myndir og segja frá ferðinni okkar.
Bless í bili.

Hver man ekki eftir þessum meisturum? Ég bara varð að deila gleði minni við að sjá þessar myndir með ykkur. Á þessum myndum má greinilega sjá að karlpeningurinn í Skagen í Danmörku eru ekki af verri endanum og stúlkurnar þar á bæ mega signa sig og prísa sig sælar yfir slíku úrvali.


Þessi þótti einn sá flottasti, enda sést það vel og greinilega að hann Morten er klassanáungi.


Emil fannst Emil í Kattholti brandarinn okkar aldrei fyndinn, en við notuðum hann samt allan tímann sem við vorum í þessu vindrassgati sem Skagen er. Sætur? Æhjégveitþaðekki. Var hann ekki hommi?


Þessi mynd er tileinkuð þér Elfa. Þarna gefur að líta manninn sem fyrst stal hjarta Elfu, ekki slæmur árangur þar á ferð. Gott val Elfa. Mig minnir að hann heiti Henrik en hann er betur þekktur sem Höggorm (vafasamur titill). Það verður eiginlega að fylgja sögunni að Höggorm fannst gaman að leika að hann væri í alsæluvímu, og hann datt líka í það með orkudrykkjum þegar hann kom til Íslands. Töff.


Jesper reyndi við nýja gellu á hverjum degi, harður gaur. Átti samt ekkert í Höggorm.

Það er ekki laust við að maður kikni í hnjánum við að skoða þessar myndir. En næst á dagskrá er jafnvel ársuppgjör, ef ekki þá bara þessi síða, sem verður síðan okkar á meðan á ferðalaginu stendur.

Þvottadagur

Það besta við að búa í Eggertsgötu 24 er án vafa þvottahúsið sem við höfum aðgang að hérna. Þar eru 8 þvottavélar og 3 þurrkarar, sem gera manni það kleift að komast niður úr 11-véla-þvottahrúgu á u.þ.b. 3 klukkutímum. Reyndar tók svo aðra 3 tíma að brjóta saman allan þvottinn og koma honum fyrir, taka til og þrífa allt hátt og lágt. En mikið er það góð tilfinning að koma heim í skínandi hreina og fína íbúð og fara að sofa í nýuppbúnu rúmi.


Aðventuljós


Enn á ný byrjuð að pakka saman dótinu okkar, flytjum eftir tæpar 2 vikur!


Willie Nelson í spilaranum en Emmi hélt engu að síður jafnaðargeði sínu og reyndi að vinna


Og ég braut saman og braut svo meira saman


Tveimur tímum síðar var ég enn að brjóta og farin að fækka fötum af áreynslu